Od zarania dziejów ludzi interesowały sprawy dotyczące ich życia. Temat ten jest bardzo rozległy. Z jednej strony obejmuje bowiem sprawy bardzo poważne odnoszące się do sensu istnienia człowieka i sposobów, dzięki którym może on osiągnąć szczęście. Z drugiej natomiast traktuje o rzeczach bardziej błahych dotyczących obyczajowości społecznej czy też spraw codziennych. Nie zawsze jednak można było o tych problemach rozmawiać otwarcie. Niektóre epoki strącały człowieka na drugi plan, by zajmować się innymi obiektami takimi jak chociażby Bóg. Jednakże ludzkie zafascynowanie nim samym prędzej czy później z powrotem dawało znać o sobie. Poglądy zmieniały się wraz z upływem czasu i bardzo często stawały wyróżnikiem epok historycznych. Można śmiało stwierdzić, że kiedy słyszymy słowo "renesans" lub "średniowiecze", w pierwszej kolejności kojarzymy je właśnie z prądami filozoficznymi tych epok. Wiedzę o sposobie postrzegania świata i człowieka w tamtych czasach, czerpiemy przede wszystkim z dzieł literackich powstałych w danym okresie. Z zachowanych źródeł możemy stwierdzić, iż ludzka fascynacja samym sobą trwa już tysiące lat. Jej początki możemy znaleźć w poglądach greckiego myśliciela - Sokratesa. Filozof ten jako pierwszy zgłębiał tajemnicę człowieka. Robił to przy pomocy rozmów z innymi ludźmi i swoich przemyśleń. Był jednak przeciwnikiem słowa pisanego, w związku z tym nie przetrwało do czasu dzisiejszego żadne jego dzieło. Jednakże swoją postacią zainspirował wiele osób, którzy dzięki niemu zaczęli interesować się sprawami ludzi. Zainteresowanie to trwało do końca starożytności, by potem zejść na dalszy plan w średniowieczu. Po kilku wiekach zapomnienia powróciło jednak w epoce odrodzenia ze zdwojoną siłą. Uważam, iż epoka renesansu była tą która najbardziej ze wszystkich skupiła się na człowieku. Dlatego też zainteresowanie sprawami ludzkimi w utworach literackich postaram się pokazać na utworach pochodzących z tamtego czasu. Początki tej nowej epoki możemy zauważyć w „Boskiej Komedii” Dante Alighierego. Co prawda utwór ten ma jeszcze dużo elementów średniowiecznych. Cały tekst bowiem dotyczy Boga i spraw ostatecznych. Widzimy tam wędrówkę i zmagania głównego bohatera czyli samego Dante, który znalazł się w zaświatach. Włóczęga ta ma być dla niego okazją do odnowy moralnej. W utworze znajdujemy również elementy świadczące o przynależności utworu do nowej epoki. Najważniejszym z nich jest czerpanie ze spuścizny kultury antycznej. Wizja zaświatów jest bowiem podobna jest do tej znanej z mitologii. Stawianie przez Dantego na drodze swej wędrówki Wergiliusza i przytoczenie postaci mitologicznych jest również wyrazem jego fascynacji mądrością i sztuką Antyku. Autor na równi z zainteresowaniem Bogiem, interesuje się człowiekiem. Ukazując piekielne cierpienia, chce ustrzec go przed potępieniem. Chce, aby godnie przechodził przez życie, jak mieszkańcy Raju. Daje ludziom – Wergiliuszowi i Beatrycze – do wypełnienia niezwykle ważne zadanie przewodnictwa po zaświatach, w końcu czyniąc siebie głównym bohaterem, czym przypomina o antycznej apoteozie twórcy Boska Komedia jest dziełem wyjątkowym. Doskonale łączy myśli filozoficzne Średniowiecza i Odrodzenia. Alegoryczny sens wędrówki przez zaświaty ma również dla współczesnego człowieka wymiar optymistyczny, gdyż ukazuje wznoszenie się człowieka z upadku i grzechu przez oczyszczenie do świętości. Kolejnym dziełem ukazującym człowieka w całej jego krasie jest Dekameron napisany przez Giovanniego Boccaccia. Utwór ten jest w istocie zbiorem stu nowel, opowiadanych przez wróżka dziesięć dni przez dziesięć osób: siedem kobiet oraz trzech mężczyzn, którzy zamknęli się w willi pod miastem w strachu przed zarazą. Tematy poruszane w nowelach są bardzo różnorodne i pokazują chyba wszystkie możliwe ludzkie uczucia. Odnajdujemy tu więc miłość duchową i zmysłową, namiętność pozamałżeńską, flirt, zdrady, erotyzm, a nawet ekscesy duchownych i zakonnic. Krótko mówiąc cała ta opowieść opiera się na prawdziwym człowieku, jego przywarach, słabościach i pokusach, jakie niesie życie. Jedną z najpopularniejszych nowel zawartych w „Dekameronie” jest „Sokół” Ukazuje ona historię Federigiego i Monny Giovanny. Ten pierwszy, zakochuje się w pięknej, bogatej i zamężnej damie. Obsypując ją prezentami i dowodami uczuć, traci cały swój majątek, pozostaje mu tylko tytułowy sokół. Monna Giovanna posiada też syna, ten jednak nagle ciężko zachorował. Cierpiąc marzy o sokole, którego właścicielem jest Federigigi. Wierzy, iż jego posiadanie pozwoli powrócić mu do zdrowia. Prosi więc matkę aby zdobyła go dla niego. Kobieta- świadoma, ile Federigiego kosztowała miłość do niej- pokonuje wątpliwości i pchana matczyną miłością idzie na obiad do zubożałego szlachcica. Ten, by godnie ja przyjąć zabija sokoła i podaje go na stół jako danie główne. W efekcie synek umiera, a Monna Giovanna wychodzi za mąż za Federigiego. W noweli tej ukazana jest miłość w dwóch aspektach: miłość pomiędzy kobieta a mężczyzną oraz miłość matki do dziecka. Federigio tak bardzo kocha Monne Giovannę, że traci dla niej swój majątek. Nie obwinia jej za to, sądzi wręcz, że ubóstwo wzmocniło jego uczucie do kobiety. Jest dla niej gotowy do ogromnych poświęceń: zabija sokoła- źródło swojego utrzymania, by ja odpowiednio ugościć. Tak jak śmierć synka była ogromną tragedią dla Monny Giovanny, tak śmierć sokoła była wielka stratą dla Federigiego. Na ich ślub można patrzeć w ten sposób: oboje doświadczeni przez los, "cierpią razem", a podobno, gdy cierpi się we dwoje- boli mniej. Model człowieka uczuciowego, pragnącego miłości i bliskości drugiej osoby, był powielany w wielu dziełach epoki Odrodzenia. Powstało wówczas wiele utworów ukazujących bohatera cierpiącego z powodu swojego uczucia, które było zabronione przez prawa boskie lub też ziemskie.